باب چهل و نهم در حسبت بر منجمان و نامه‌نگاران دربارهء منجمان احاديثى نقل شده است كه از اشتغال به طالع‌بينى و ستاره‌شناسى نهى مىكند . از زيد بن خالد جهنى روايت شده كه رسول خدا با ما در حديبيه نماز صبح گزارد . پس از نماز رو به مردم كرد و گفت : « آيا مىدانيد كه خداى شما چه گفته است ؟ » گفتند : خدا و رسولش داند . فرمود : « بندگان من برخى مؤمن و برخى كافرند ، اما كسى كه گويد : باران بر ما آمد به فضل و رحمت خدا ، وى مؤمن است ، و كسى كه گويد : باران به سبب تمايل ستاره نازل شد به من كافر است و به ستاره مؤمن . » اين حديث نشان مىدهد كه علم ستاره‌شناسى بر اساسى نيست بلكه دامى براى كسب روزى است . منجمان و نامه‌نگاران نبايد بر دروازه و كوچه و دكان بنشينند بلكه بايد در شارع بنشينند ، زيرا بيشتر كسانى كه نزد آنان مىآيند زنان‌اند . در روزگار ما گروهى از جوانان و كسان ديگر بىآنكه نيازى داشته باشند در نزد منجمان و نامه‌نگاران مىنشينند تا با زنانى كه به قصد طالع‌بينى يا نامه نويسى در آنجا مىباشند گفتگو كنند و اين امر سبب تباهىهايى مىشود كه